Karanlık içinde bir ışık sadece parıltıyı görebiliyorsun.. bir sürü şey düşündürmek için sanki ama hiçbir şey düşünmüyorsun.. belki kafan başka bir şeye takılmış kendini toparlıyamıyorsun gözlerini dikmiş bakıyorsun.. yoksa odaklanamadığını düşündüğün şeyin bizzat içindesin de tamamen onunla meşgulsun gibi çözemediğin bir şeyler var.. yeni bir heyecan mesela kafanda ne canlandırıyorsan artık..
sonra yaklaşmaya başlıyorsun yada karanlık senden uzaklaşmaya başlıyor.. parıltı azalıyor ama görüntü büyüyor anlık olarak.. netliğini kaybediyor artık daha falza şey gördüğün halde daha az düşünüyorsun.. tamam çözdüm diyorsun elini hareket ettirerek.. tatmin olmamış gibisin değişen bir şeyler var hala.. zaman..
gözlerini kapatıp hafif bir tebessümle rahatlamaya başlıyorsun.. hissediyorsun etrafında olup bitenleri belki de sen onun etrafındasın o kadar da aldırmıyorsun.. aklında hep ilerisi var bir adım ilerisi çıktığın basamakların tek tek inişi olacağını olması gerektiğini iyi biliyorsun.. herkes inmiş mi emin değilsin böyle bir şeyin mümkün olamayacağı tebessümünü biraz olsun siliyor..
şimdi parıltı gözkapaklarını aydınlatıyor tüm gerçekliğiyle.. hiçbir şey yapamıyorsun daha sıkı yumsan gözlerini fazla dayanamayacağına eminsin.. birden de açamıyorsun titreye titreye kalkıyor göz kapakların o kadarda parıltı yok aslında eskisinden daha kuvvetli olduğu dışında..
kendini görüyorsun istediğin gibi olmasada birilerinin istediği gibi olması elinden tutuyor azcık.. peşinden gidiyorsun her adımda bir şeyler kaybederek o taze karanlıktan gerçek karanlığa.. kendin istediğin için mutlusun en azından gözlerin aralık artık kapalı tutmaya çalışmıyorsun arada kendiliğinden kırpılsa da..
kafanı tekrar yastığa gömdüğünde bir daha hiç karanlık ve parıltı görmemek için herşeyini feda etmeye hazırsın ama buna sende inanmıyorsun..
inanmamalısın..
hatırla zaten senin değildi..
